Najnowsze artykuły:

Tradycyjne chińskie malarstwo
Malowanie na papierze ma tą szczególną cechę, że nie jest możliwe nanoszenie poprawek, jak to ma miejsce przy malowaniu farbami olejnymi. Malujący nowe dzieło musi więc przed przystąpieniem do pracy przemyśleć całą kompozycję. Zazwyczaj, o ile tylko pozwala na to wielkość dzieła, cały obraz kończony jest za jednym posiedzeniem. więcej
(31 marca 2014)
Koń w starożytnym wojsku
Podobnie jak w Europie, koń stał się podstawową "platformą bojową" oraz symbolem statusu i władzy arystokracji. W starożytnych Chinach rozprzestrzenił się konkretny gatunek, znany jako koń przewalskiego.
więcej
(3 marca 2014)
Wielkie rody czasów Han
Władza cesarska dynastii Han musiała zmagać się z olbrzymim zagrożeniem ze strony tak zwanych potężnych rodzin czy też rodów, zwykle nazywanych haozu 豪族 lub haozong 豪宗 albo jeszcze inaczej 大族.
więcej
(12 stycznia 2014)
Sukcesy i błędy Pierwszego Cesarza
Dla zachodnich naukowców najbardziej rzucającą się w oko i na warsztat cechą imperium Qin to jego totalitarny charakter. Pojawienie się Imperium Qin był w wielu aspektach na tyle podobne do Cesarstwa Rzymskiego (w odróżnieniu od wcześniejszej republiki) i III Rzeszy w XX wieku, że warto rzucić okiem i zestawić kilka ciekawych kwestii.
więcej (27 listopada 2013)
Cao Cao 曹操
obok Zhuge Lianga jest bodaj najbardziej rozpoznawaną przez Chińczyków postacią z chińskiej późnej starożytności. Początkowo jako szara eminencja a potem zupełnie jawnie prowadził skomplikowaną grę mającą zabrać władzę cesarską z rąk upadającej ostatecznie dynastii Han. Jego planom na przeszkodzie staneły inne postacie, nie mniej przebiegłe i ambitne. W rezultacie zamiast proklamacji kolejnej dynastii nastał w Chinach czas chaosu zwany Epoką Trzech Królestw.
więcej (27 sierpnia 2013)
Sędzia Bao gong
Sędzia Bao Zheng znany jest powszechnie jako książę Bao - Baogong. Był to urzędnik żyjący w czasach Dynastii Song, który został "kanonizowany" i stał się dla Chińczyków synonimem prawości i sprawiedliwości.
więcej (1 maja 2013)

Życie w epoce Song cz. 1
Chińska metoda zarządzania i rządzenia w wielu aspektach różni się od tej wykształconej w średniowiecznej Europie. Pierwszą i najważniejszą różnicą jest to, że w Chinach epoki Song nie ma rozróżnienia na wsi i miast. Ten sam administrator został regulujące zarówno miasta i wsie wokół niego. W Europie, miasto miało odrębną administrację - burmistrza i radę miasta.
więcej (16 lutego 2013)

Pacyfikacja zbuntowanej prowincji Huaixi
Czas istnienia dynastii Tang można podzielić na dwie części. Przed słynną rebelią An-Shi i po niej. Ta druga część toczyła się pod znakiem problemów wewnętrznych i walki z nieuchronnie zbliżającym się upadkiem.

więcej (8 lutego 2013)

Cesarzowa Cixi
Za jej długiego panowania rządzone przez Mandżurów Cesarstwo popadło w nieodwracalną zapaść.

więcej (8 grudnia 2012)

Księga przemian
To jeden z najstarszych tekstów klasycznych; w starożytnych Chinach. Księga służyła do wróżb potrzebnych do organizowania życia społecznego i sprawowania władzy.

więcej (19 listopada 2012)

Syn Nieba
Cesarz był zwornikiem między światem ziemskim i Niebem. Miał więc dzięki mandatowi niebios szczególnie doniosłą funkcję pilnowania, aby harmonia świata ziemskiego była podtrzymywana. Władca musiał odprawiać rytuały i przestrzegać cnót Ren, De, Yi oraz innych.

więcej (26 października 2012)

Ciekawe artykuły:

Fujian tulou
Budynki tulou występują w górzystych okolicach pogranicza prowincji Fujian i Guandong, w najbliższej okolicy miasta Yongding (永定). Budynki te w roku 2008 zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.


więcej (listopad 2011)

Wojny opiumowe
Wojny opiumowe to łącznie trzy wojny prowadzone przeciwko Chinom:

1. Wielkiej Brytanii 1839–1842 oraz
2. Wielkiej Brytanii i Francji w latach 1856–1858,
3. Wielkiej Brytanii i Francji w latach 1859–1860.

Ich celem była dalsza ekspansja polityczna i gospodarcza tych mocarstw na terytorium Chin . Bezpośrednią przyczyną wojen stało się zniszczenie przez władze chińskie ładunku opium z kontrabandy brytyjskiej.

więcej (marzec 2009)

Sto szkół
Za czasów Dynastii Zhou, elity rządzące dzierżyły monopol na władzę i były w stanie decydować czym była kultura wyższa i klasa urzędnicza. Wraz ze zmianami okresu Walczących Królestw na czele społeczeństwa pojawiła się nowa klasa uczonych (士人, shìrén). Uczeni ci tworzyli rozmaite szkoły myśli, z których każda oferowała usługi w dziedzinie doradztwa, w nadziei zyskania wpływów i pozycji na dworach władców. Z nich wykształciło się „Sto Szkół Myśli”, promujących rozwój usystematyzowanego nauczania.

więcej (sierpień 2012)

Kaligrafia chińska
Chińczycy zawsze przykładali wielką wagę do eleganckiego wyglądu pisma; zawsze też uznawali kaligrafię za jedną ze sztuk na równi z malarstwem. Choć samo pismo chińskie ma 3500 lat, sztuka kaligrafii została ukształtowana i rozwinięta około III–IV roku n.e. Sztuka kaligrafii rozposzechniła się w sąsiednich krajach wraz z pismem chińskim. Korea, Japonia oraz Wietnam wykształciły swoje własne szkoły kaligraficzne.

więcej (maj 2011)

Chiński nowy rok
Pochodzenie Chińskiego Nowego Roku datuje się na wiele wieków wstecz, ale dokładne określenie jego początku nie jest możliwe. Znane jest kilka znaczeń słowa Nian, wszystkie one zgadzają się, że wcześniej było imieniem bestii, która zaczęła polować na ludzi w noc przed rozpoczęciem nowego roku. We współczesnym języku Chińskim oznacza rok. W Chinach jest także zwyczaj określany jako „festiwal wiosny”, a jego obchody trwają przez ok. 15 dni.

więcej (lipiec 2011)

Chińskie wynalazki
Co prawda nowoczesna nauka powstała w Europie, jednak przez setki i tysiące lat to Chiny były najbardziej rozwiniętym cywilizacyjnie rejonem naszej planety. Jeszcze w XVII i XVIII wieku przyjeżdżający do Chin podróżnicy i kupcy przyjeżdżali po to, by podpatrywać i wykradać, i jawnie kopiować sekrety technologiczne.

więcej (wrzesień 2012)

Podstawy:

Chiny: Język urzędowy ChRL

Oficjalnym językiem Chińskiej Republiki Ludowej jest Pǔtōnghuà, czyli mowa powszechna, po angielsku określana jako Mandarin Chinese. Putonghua to sztucznie utworzony język ogólnonarodowy, który powstał na bazie jednego z dialektów, którymi posługiwano się w Pekinie. Jest to więc jednocześnie jeden z dialektów Hàn. więcej


Znaki chińskie

Reforma pisma, w czasie której usystematyzowano i uporządkowano pismo miała miejsce za panowania dynastii Han, stąd też często współczesne znaki chińskie, w odróżnieniu od skryptów używanych wcześniej, określa się słowem „hanzi”, czyli „znak [pisma] hanów”.
O sposobie pisania znaków dowiesz się tutaj .


Język a kultura

dosł. pismo i język Państwa Środka
zhong – środek, wen – jezyk, kultura, edukacja. W chwili obecnej znaki te oznaczają dialekt mandaryński oraz wszystkie używane przez Chińczyków znaki – czyli nie tylko język mówiony, ale i pisany.
UWAGA: Określenie używane głównie przez obcokrajowców i nauczycieli języka chińskiego. Gdy Chińczyk na pyta się obcokrajowca, czy ten potrafi mówić po chińsku, używa najczęściej (obok „guoyu” ) WŁAŚNIE TEGO określenia. Powie on: 你會說中文嗎? (Ni hui shuo zhongwen ma?)


Język mówiony.


zhongguo – Chiny, hua – mowa Rzadko używane określenie na język mówiony, czyli Putonghua. Używane najczęściej w obecności obcokrajowców w odniesieniu do języka mówionego.
więcej


Alfabet chiński

Nie istnieje coś takiego jak alfabet chiński, gdyż znaki pisma chińskiego nie reprezentują dźwięków.
W języku chińskim można doliczyć się ponad dziewięćdziesięciu tysięcy znaków, wraz z ich wariantami! W życiu codziennym, nawet do czytania gazet i książek, wystarcza jednak znajomość 2–5 tysięcy znaków. Do biegło czytania tekstów potrzebna jest znajomość ok. 10–15 tysięcy znaków.
Współcześnie, powszechnie stosowany jest system pisowni wg którego znak musi mieścić się w zarysie kwadratu.
więcej


Chińskie imiona

Typowe nazwisko chińskie składa się z trzech znaków. Pierwszy to nazwisko, pozostałe dwa to imię. W publikacjach zapisuje się je za pomocą pinyinu, np. Mao Zedong. W krajach anglojęzycznych stosuje się czasem transkrypcję Wade-Gilesa, zwłaszcza przy nazwiskach tajwańskich.
więcej


Język chiński i dialekty

To, co my, Polacy, określamy językiem chińskim, jest tak naprawdę pewną grupą języków o wspólnym pochodzeniu historycznym, a którą posługiwano się na obszarze zajmowanym przez Chiny. Z punktu widzenia lingwistyki, są to odrębne języki, jednak – głównie z powodów politycznych, nazywa się je dialektami.
więcej


Znaki tradycyjne
i uproszczone

Proces upraszczania znaków pisma chińskiego to szereg reform wprowadzanych stopniowo po 1911.
więcej


Znaki chińskie
w komputerze

O tym, jak można zainstalować i pisać znaki chińskie na komputerze dowiesz się tutaj


Słynni Chińczycy

Poeci, mężowie stanu, dowódcy i królowie, których nie znamy, a których imię zna niemal każde chińskie dziecko.
więcej


Słynne powieści chińskie

Chińczycy szczególnie upodobali sobie cztery powieści. Opisane w nich wydarzenia i bohaterowie zawładnęły wyobraźnią milionów czytelników zarówno współcześnie, jak i w przeszłości.
więcej