Poprzedni okres historyczny: dynastia Tang

Pięć dynastii i dziesięć państw

Rozpad imperium Tang

   Z czasem władza wymykała się z rąk kolejnych cesarzy na rzecz nadwornych eunuchów. Rząd centralny słabł. Konsekwencją były coraz częstsze rebelie i powstania. To nakręcało spiralę upadku. Wynikiem niepokojów i braku sprawowania kontroli administracyjnej był m.in. głód oraz coraz większe niezadowolenie ludu.
   W roku 874 rozpoczęła się kolejna rebelia, pod wodzą Zhu Wena. W roku 903 zdobył on i splądrował stolicę Tangów Chang'an. Cztery lata później, w roku 907, Zhu Wen założył własną dynastię, zmuszając do abdykacji ostatniego cesarza Tang.

Wǔdài Shíguó (五代十國) Pięć dynastii 907–960 i dziesięć państw 902–979

   Upadek imperium tangów zaskutkował niemal stuleciem chaosu i niepokojów. Na północy dawnego imperium rządziło po kolei pięć dynastii, natomiast na południu powstał szereg państw, które ze sobą współistniały. Przyjęto, że państw było dziesięć, jednak w rzeczywistości trudno jest orzec jednoznacznie ile ich dokładnie istniało.

Pięć dynastii (五代)
	後梁 Hòu Liáng 907–923
	後唐 Hòu Táng 923–936
	後晉 Hòu Jìn 936–946
	後漢 Hòu Hàn 947–950
	後周 Hòu Zhōu 951–960

 

Dziesięć państw (十國)
	Qián Shǔ 前蜀 907–925
	Hòu Shǔ 後蜀, także 孟蜀 Mèng Shǔ 934–965
	吳 Wú 907–937
	Nán Táng 南唐 937–975
	Wú yuè guó 吳越國 907–978
	Mǐn 閩 909–945
	Chǔguó 楚國 907–951
	Nán Hàn 南漢 917 – 971
	Jīng nán 荊南, zwana też 南平 Nán píng 924 – 963
	Běi Hàn 北漢 951 – 979

 

 

Następny okres historyczny: dynastia Song