Poezja okresu Tang

 

   Za czasów panowania dynastii Tang nastąpił burzliwy rozwój poezji, w przeważającej części śpiewanej. Najbardziej znanym i najsłynniejszym poetą jest Li Bai 李白, nazywany przez Chińczyków Bogiem poezji shixian 詩仙.

 

Trzysta pieśni dynastii Tang

Najpiękniejsze wiersze tej epoki zostały zebrane w kompilacji „Trzysta pieśni dynastii Tang” (唐詩三百首 Tángshī Sānbǎi Shǒu) .

Wersja w języku chińskim uproszczonym

 

Poeci okresu Tang:

 

Wang Wei (王維) żył w latach 701–761 Jeden z „Czterech wielkich poetów okresu Tang” , Żył w latach około 699–759. Wiódł pustelnicze życie wśród dzikiej przyrody. O jego poezjach trzy wieki później Sū Shì 蘇軾 (1036–1101) powiedział „poezja tak żywa/obrazowa, że czyta się jak obraz” (詩中有畫 畫中有詩).

 

Lǐ Bó (李白, wym. też Li Bai) żył w latach 699–762 Li Bai to bodaj najsłynniejszy poeta chiński. Li Bai w Wikipedii

 

Du Fu (杜甫) żył w latach 712–770 --- Du Fu w Wikipedii

 

Han Yu (韓愈) żył w latach 768–824 Han Yu w Wikipedii

 

Bai Juyi (白居易) żył w latach 772–846 Bai Juyi w Wikipedii

 

Liu Zongyuan (柳宗元) żył w latach 773–819   Liu Zongyuan w Wikipedii

 

• Han-Shan 寒山 (680?–793?)
  
  
• Meng Haoran 孟浩然 (689 lub 691–740)

• Yuan Zhen 元稹 (779–831)
  
  
• Li He 李賀 (791–817)
  
  
• Du Mu 杜牧 ( 803–852)
  
  
• Li Shangyin 李商隱 (812–858)
  
  
• Li Yu 李煜 (937–978)
  
• Cuī Hào 崔颢 (704–754)
  
  
• Mèng Hàorán 孟浩然 (689 lub 691–740)
  
  
• Li Qiao 李峤, (644–713)

Wybrane wiersze

 

Bodhisattwa Man Zieleń drzew i podnoszące się mgły Pokryte zimą wzgórza Zmierzch powoli wnika do pawilonu; Wewnątrz pogrążony w smutku człowiek. Stoi zamyślony na nefrytowych schodach; Obserwuje jak ptaki powracają do swych gniazd A gdzież jest jego droga do domu? Jedynie przydrożne pawilony...	菩薩蠻 李白 平林漠漠煙如織, 寒山一帶傷新碧. 暝色入高樓, 有人樓上愁。 玉階空佇立, 宿鳥歸飛急。 何處是歸程? 長亭更短亭。
	李白 - Li Bai
Wyjaśnienia: 1. Li Bai, zwany także Li Bo, to zdecydowanie najsłynniejszy z poetów chińskich. 2. bodhisattwa – w okresie Song tak często określano piękne kobiety.

 

Wangwei Jesienny zmierzch w górskiej chacie 山居秋暝

	空山新雨後 天氣晚來秋 明月松間照 清泉.石上流 竹喧浣女歸 蓮動下漁舟 隨意 春芳.歇 王孫自可留	Wielka góra świeżo po deszczu powiew spóźnionej jesieni Blask księżyca rozświetla sosnowe bory Kryształowa rzeka sunie po kamieniach. Bambus szeleści gdy kobieta wraca do domu Łodzie roztrąciły kwiaty lotosu A zapach kwiatów jest coraz słabszy; Jednak to jest miejsce w którym chcę zostać.
Wangwei 王維

Linki zewnętrzne:

Wiersze okresu Tang po angielsku i chińsku