W czasie dynastii Tang zreformowano praktycznie wszystkie aspekty życia społecznego i politycznego. Usprawniono system egzaminów urzędniczych, system podatkowy, administrację nad handlem, rolnictwem i wytwórczością.
Powstał Kodeks Tang, czyli zbiór wszystkich praw i przepisów obowiązujących w cesarstwie.
Czas panowania dynastii Tang był okresem najbujniejszego rozkwitu poezji. Wielu znawców twierdzi, że to apogeum świetności chińskiej literatury, a w szczególności właśnie poezji.
Z czasem władza wymykała się z rąk kolejnych cesarzy na rzecz dworskich eunuchów. Rząd centralny słabł. Konsekwencją były coraz częstsze rebelie i powstania. To nakręcało spiralę upadku. Wynikiem niepokojów i braku sprawowania kontroli administracyjnej był m.in. głód oraz coraz większe niezadowolenie ludu.
W roku 874 rozpoczęła się kolejna rebelia, pod wodzą Zhu Wena. W roku 903 zdobył on i splądrował stolicę Tangów Chang'an. Cztery lata później, w roku 907, Zhu Wen założył własną dynastię, zmuszając do abdykacji ostatniego cesarza Tang.