Dynastia Tang (唐)
618 - 907

 

Tángcháo (唐朝) Dynastia Tang 618 - 907

   Tło historyczne

    Po latach wojennych zawieruch, chaosu i bezkrólewia, dynastia Sui ponownie zjednoczyła państwa chińskie. Choć utrzymała się zaledwie 37 lat, dała stabilne fundamenty imperium Tangów. Pozwoliło na niespotykany wcześniej rozwój wynalazczości i kultury.
   Ponieważ okres panowania Sui był stosunkowo krótki, czas rządów Sui i Tang często traktuje się jako jeden okres historyczny. Pierwszym cesarzemtej dynastii był Li Yuan, który wstąpił na tron w roku 618 roku. Li Yuan był przywódcą rebelii przeciw Sui.

   Okres świetności dynastii

   W czasie dynastii Tang zreformowano praktycznie wszystkie aspekty życia społecznego i politycznego. Usprawniono system egzaminów urzędniczych, system podatkowy, administrację nad handlem, rolnictwem i wytwórczością.
   Powstał Kodeks Tang, czyli zbiór wszystkich praw i przepisów obowiązujących w cesarstwie.
   Czas panowania dynastii Tang był okresem najbujniejszego rozkwitu poezji. Wielu znawców twierdzi, że to apogeum świetności chińskiej literatury, a w szczególności właśnie poezji.

   Upadek dynastii

   Z czasem władza wymykała się z rąk kolejnych cesarzy na rzecz dworskich eunuchów. Rząd centralny słabł. Konsekwencją były coraz częstsze rebelie i powstania. To nakręcało spiralę upadku. Wynikiem niepokojów i braku sprawowania kontroli adninistracyjnej był m.in. głód i coraz większe niezadowolenie ludu.
   W roku 874 rozpoczęła się kolejna rebelia, pod wodzą Zhu Wena. W roku 903 zdobył on i splądrował stolicę Tangów Chang'an. Cztery lata później, w roku 907, Zhu Wen założył własną dynastię, zmuszając do abdykacji ostatniego cesarza Tang.

Zobacz też:
okres rozkwitu zwany Kaiyuan
Rebelia An Lushana i Szhi Siminga
Podróż do Indii mnicha Xuanzanga

 

Następny okres historyczny: Pięć dynastii i dziesięć państw