Jej powstanie zakończyło okres rozbicia jedności świata chińskiego zwany Okresem Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw.
Cesarz dokonał głębokich zmian sposobu działania państwa. Zreformowano wszystkie aspekty działania imperium – Zarządzanie wojskiem, administrację, gospodarkę i kulturę. Cesarz przyjął i rozwijał system egzaminów urzędniczych, które wyłaniały kandydatów wg kryterium uzdolnień, a nie urodzenia i koneksji.
Armię zredukowano do połowy wielkości.
Zadbano o rozbudowę infrastruktury transportowej, co dało impuls do błyskawicznego rozwoju gospodarki. Transport lądowy i z wykorzystaniem rzek pozwolił na szybki rozwój handlu zarówno wewnętrznego, jak i zamorskiego. Niebagatelna rolę odegrało w tym procesie upowszechnienie użycia kompasu.
Nowy, zreformowany system ściagąnia podatków dodatkowo przyczyniał się do zwiększonej aktywności handlowej i produkcyjnej. Nie bez znaczenia było też – pierwsze w historii – wprowadzenie do obrotu pieniądza papierowego.
Wprowadzenie do uprawy ryżu, który mógł dawać plony dwa razy do roku, pozwoliło na wyprodukowanie nadwyżek żywności. Liczba ludności cesarstwa osiągnęła w tamtym okresie 100 milionów mieszkańców.
Prostą konsekwencją tych innowacji i reform był bujny rozwój we wszystkich dziedzinach życia.
Wprowadzone zmiany szybko zaczęły przynosić rezultaty. Nastąpił błyskawiczny rozwój gospodarki i kultury.
Rozkwit dynastii Song został zakłócony przez najazdy zewnętrzne. W roku 1127 północna część imperium została zajęta przez Dżurdżenów. Zajęli oni stolicę Kaifeng, wzięli do niewoli dwóch cesarzy Huizonga i Qinzonga.
Nowy cesarz przeniósł stolicę na południe od rzeki Jangcy – do miasta Lin'an obecnie Hangzhou. Rozpoczęło się mozolna, acz skuteczna odbudowa imperium, którego tak wspaniały rozwój został zahamowany na długie dziesięciolecia. Choć utracono północne terytoria, Song nadal kontrolowało około 60% całej populacji pierwotnego imperium, oraz większość terenów, na których wytwarzano żywność.
Nistety zagrożenie z północy, wkrótce dało o sobie znać.
Północne tereny, zostały przejęte przez dynastię Jin 金朝. Tereny te podbił później mongolski przywódca Chigis Chan. Podbił Mandżurię i – w roku 1215 – północne Chiny. Gdy Jin zostało podbite ostatecznie przez Mongołów w 1234 roku, Song kontynuowało walkę z nowym wrogiem. W okresie tym Song wykształciło rewolucyjne taktyki walk na morzu i rozwinęło niezwykle nowoczesną jak na tamte czasy flotę morską. Największą innowacją było bojowe użycie prochu, który w tamtych czasach zaczął być powszechnie używany militarnie.
Dzieło podboju południowej części Chin dokończył jego wnuk Kubilaj–chan do 1279 r. Ostatni cesarz dynastii Song popełnił wtedy samobójstwo.
Osiągnięcia kulturalne czasów dynastii Song
Dynamiczny rozwój malarstwa o tematyce przyrodniczej jak i społecznej. Jednym z najsłynniejszych malarzy tamtego okresu był Zhang Zeduan.
Sima Guang tworzy kompilację opisującą dzieje Chin pt. 資至通鑑
Powstaje gatunek poezji zwany Song Ci.
