Jej powstanie zakończyło okres bezkrólewia, zwany Okresem Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw.
Cesarz dokonał głębokich zmian sposobu działania państwa. Zreformowano wszystkie aspekty działania imperium - Zarządzanie wojskiem, administrację, gospodarkę i kulturę.
Cesarz przyjął i rozwijał system egzaminów urzędniczych, które wyłaniały kandydatów wg kryterium uzdolnień, a nie urodzenia i koneksji.
Armię zredukowano do połowy wielkości.
Zadbano o rozbudowę infrastruktury transportowej, co dało impuls do błyskawicznego rozwoju gospodarki. Transport lądowy i z wykorzystaniem rzek pozwolił na szybki rozwój handlu zarówno wewnętrznego, jak i zamorskiego. Niebagatelna rolę odegrało w tym procesie upowszechnienie użycia kompasu.
Nowy, zreformowany system ściagania podatków dodatkowo przyczyniał się do zwiększonej aktywności handlowej i produkcyjnej. Nie bez znaczenia było też - pierwsze w historii - wprowadzenie do obrotu pieniądza papierowego.
Wprowadzenie do uprawy ryżu, który mógł dawać plony dwa razy do roku, pozwoliło na wyprodukowanie nadwyżek żywności. Liczba ludności cesarstwa osiągnęła w tamtym okresie 100 milionów mieszkańców.
Prostą konsekwencją tych innowacji i reform był bujny rozwój we wszystkich dziedzinach życia.
Wprowadzone zmiany szybko zaczęły przynosić rezultaty. Nastąpił błyskawiczny rozwój gospodarki i kultury.
Rozkwit dynastii Song został zakłócony przez najazdy zewnętrzne. W roku 1127 północna część imperium została zajęta przez Dżurdżenów. Zajęli oni stolicę Kaifeng, wzięli do niewoli dwóch cesarzy Huizong i Qinzong.
Nowy cesarz przeniósł stolicę na południe od rzeki Jangcy - do miasta Lin'an (obecnie Hangzhou). Rozpoczęło się mozolne, acz skuteczna odbudowa imperium, którego tak wspaniały rozwój został zachamowany na długie dziesięciolecia. Choć utracono północne terytoria, Song nadal kontrolowało około 60% całej populacji pierwotnego imperium, oraz większość terenów, na których wytwarzano żywność.
Nistety zagrożenie z północy, wkrótce dało o sobie znać.
Północne tereny, zostały przejęte przez dynastię Jin (金朝). Tereny te podbił później mongolski przywódca Chigis Chan. Podbił Mandżurię i - w roku 1215 - północne Chiny. Gdy Jin zostało podbite ostatecznie przez Mongołów w 1234 roku, Song kontunuowało walkę z nowym wrogiem. W okresie tym Song wykształciło rewolucyjne taktyki walk na morzu i rozwinęło niezwykle nowoczesną jak na tamte czasy flotę morską. Największą innowacją było bojowe użycie prochu, który w tamtych czasach zaczął być powszechnie używany militarnie.
Dzieło podboju południowej części Chin dokończył jego wnuk Kubilaj-chan do 1279 r. Ostatni cesarz dynastii Song popełnił wtedy samobójstwo.
Osiągnięcia kulturalne czasów dynastii Song
Dynamiczny rozwój malarstwa o tematyce przyrodniczej jak i społecznej. Jendym z najsłynniejszych malarzy tamtego okresu był Zhang Zeduan.
Sima Guang tworzy kompilację opisującą dzieje Chin pt. 資至通鑑
Powstaje gatunek poezji zwany Song Ci.
