Wang We

Poeta dynastii Tangi

Wang Wei (王維) żył w latach 701–761 Jeden z „Czterech wielkich poetów okresu Tang” , Żył w latach około 699-759. Wiódł pustelnicze życie wśród dzikiej przyrody. O jego poezjach trzy wieki później Sū Shì 蘇軾 (1036–1101) powiedział „poezja tak żywa, że czyta się jak obraz” (詩中有畫 畫中有詩).

 Wang Wei już za swojego życia był uważany za największego poetę. Wang był jednak także malarzem – jego obrazy należały do tzw. stylu Pomo. Wang Wei nazywany był też „Buddą poezji” ze względu na jego silne przywiązanie do buddyjskich nauk i ruchu religijnego.

   Do dnia dzisiejszego zachowało się około 400 wierszy Wang Weia. Te najsłynniejsze opisują piękno przyrody – gór, rzek i ogrodów. Zainspirowany był poezją Xie Lingyuna, piszącego wiersze „pejzażowe” . Był też pod wpływem Tao Yuanminga. Wang Wei miał również zamiłowanie do pielęgowania ogrodów i upraw.

Późniejsze życie
   Po rebeli Anshi poeta postanowił odsunąć się od życia społecznego i poświęcił kultywowaniu ideałów buddyjskich. Zamieszkał w zaprojektowanym przez siebie ogrodzie Wangchuan, który stał się jednym z najsławniejszych ogrodów epoki Tang. Był to jednocześnie najwcześniejszy park, w którym przestrzeń i krajobraz był z rozmysłem planowany.
  Wang Wei w owym ogrodzie stworzył wiele wierszy i obrazów, z którch najsławniejsze to Wizerunek śniegu i rzeki (Xuexi tu), Obraz Meng Haorana przemawiającego o koniach i Wizerunek Śnieżnej Góry.
   Później Wang Wei został określony jako inicjator malarstwa erudytów.