Zmagania o supremację w Epoce Wiosen i Jesieni, a następnie Okresie Walczących Królestw stopniowo redukowały ilość istniejących państw, aż w końcu pozostało ich zaledwie kilka.
W roku 400 p.n.e. było ich siedemnaście. W roku 300 p.n.e. – jedenaście, jednak w roku 256 zostało jedynie siedem największych państw, które wchłonęły wszystkie mniejsze państwa. Owe siedem potęg prowadziło brutalną, pełną podstępów grę o przetrwanie i dominację. Były to Hann, Wei, Zhao, Qi, Yan, Qin, i Chu oraz tzw. dzielnica senioralna Zhou, czyli pozostałość tego co niegdyś było dynastią Zhou.
Na skutek intensywnych reform przeprowadzonych pod władzą króla Zhenga, władcy królestwa Qin 秦, państwo to uzyskało nad pozostałymi państwami przewagę militarną i organizacyjną. Dzięki temu stopniowo podbiło i wchłonęło pozostałe terytoria. Tak więc
–
dzielnica Zhou 周 uległa w 256 roku p.n.e,
– Hann 韓 w 230 roku p.n.e
– Wei 魏 w 225 roku p.n.e
– Chu 楚 w 223 roku p.n.e
– Zhao趙 i Yan 燕 w 222 roku p.n.e
– i wreszcie królestwo Qi 齊 w roku 221 roku p.n.e
Władca państwa Qin podbił pozostałe państwa chińskie i po raz pierwszy zjednoczył feudalne do tej pory terytoria w jednolity organizm państwowy.
Jednocześnie mianował się pierwszym cesarzem dynastii Qin. Od tej nazwy pochodzi obecna nazwa Chin .
Geneza państwa Qin
Ród Qin pojawił się w zachodniej części dzisiejszej prowincji Shaanxi około IX wieku p.n.e. Ich państwo zostało utworzone tam w IX wieku p.n.e.
Ich początkowo niewielka grupa szybko zyskiwała wpływy dzięki nieustannym, dającym hart i doświadczenie walkom z plemionami, ludami, a w końcu państwami leżącymi po sąsiedzku.
Warunki terenowa na wschodzie ich ziem sprzyjały obronie – od napaści byli chronieni przez rzekę
Żółtą i łańcuch górski. Dzięki temu rosnące w siłę państwo Qin mogło skoncentrować się na ekspansji na zachód. Przeszkody terenowe działały jednak „w obie strony” i dopiero w roku 316 roku Qin przekroczyło te bariery i podbiło leżące za nimi państwo Shu. Od tamtej pory wydarzenia potoczyły się błyskawicznie siłą własnego rozpędu. Doświadczenie, sprytnie zawierane sojusze oraz znakomita organizacja kampanii i rozgrywek dyplomatycznych doprowadziło Qin do ostatecznej supremacji. Podbój całego regionu zajął zaledwie dziewięć lat (230–221r. p.n.e.)
Reformy czasów formowania imperium
Po proklamowaniu cesarstwa, król Zheng przybrał tytuł Huangdi. Jego pełny tytuł brzmiał Qin Shi Huangdi 秦始皇帝. Zarządzanie państwem oparto na opartej na prawie stanowionym doktrynie legistów. Głównymi doradcami cesarza byli Lu Bu Wei i Li Si (od 237 p.n.e.).
Cesarz po ustanowieniu nowego prawa przystąpił do szybkiego wprowadzenia reform i zmian. W celu szybszego zaszczepienia ludziom nowych idei i nowych zasad działania organizmu społecznego, ogłoszono, że że cesarz posiada „mandat Niebios” . Choć jest to koncepcja konfucjańska, została ona użyta celem spacyfikowania ludności niezadowolonej z twardych rządów i prędkości zmian wszelkich aspektów życia.
Z perspektywy czasu można dojść do wniosku, że szybkość i śmiałość reform, oraz rozmach prac, do jakich mieszkańcy cesarstwa zostali zmuszeni, była największym osiągnięciem, a jednocześnie przyczyniła się do klęski i szybkiego końca dynastii w zaledwie 4 lata po śmierci jej założyciela.
Cesarz Shi zjednoczył swoje państwo kulturowo i administracyjnie. Podzielił go na 36 okręgów. Odebrał władzę i wpływy arystokracji, a kierowanie aparatem państwa powierzył urzędnikom, którzy nie mogli przekazywać stanowisk potomkom. Ujednolicono pismo, oraz system miar i wag. Wprowadzono sztywny, jednolity system ściągania podatków, które w bezwzględny sposób egzekwowano.
Stworzono gigantyczny system nadzoru nad robotami publicznymi, a masy robotników były zmuszane do pracy na rzecz cesarstwa: rozbudowano Wielki Mur, prowadzono rozległe prace irygacyjne i budowę sieci dróg.
Pacyfikacja zwolenników konfucjanizmu
Aby spacyfikować opozycję wobec tak kolosalnych zmian, cesarz twardo zabrał się za zwolenników konfucjanizmu. Ich zasady rządzenia zostały odsunięte w cień. W roku 213 cesarz nakazał spalenie wszelkich ksiąg konfucjańskich. Represjonowani zwolennicy nauk Konfucjusza byli prześladowani i nawet grzebani żywcem.
Owe słynne palenie ksiąg nie dotyczyło jedynie dzieł konfucjańskich. Zamierzeniem władcy była jak najgłębsza unifikacja terytorium imperium. Dotyczyło to także pisma, które było niezmiernie zróżnicowane w zależności od regionu. Spalenie ksiąg zapisanych w różnych skryptach miało ten proces doprowadzić do sukcesu.
Przedsięwzięcia budowlane
Z rozkazów cesarza Shi powstała olbrzymia ilość budowli. Były to pałace, kanały irygacyjne i żeglugowe, sieć dróg oraz przede wszystkim Wielki Mur.
Rozległe ciągnące się kilometrami mury obronne istniały wcześniej, były bowiem budowane przez poszczególne państwa istniejące w okresie Walczących Królestw. Teraz jednak zostały odnowione, zmodernizowane i połączone w jeden ciąg fortyfikacji strzegącej granic imperium przed najazdami barbarzyńskich ludów z północy.
Skala podjętego wysiłku inżynieryjnego może świadczyć, jak ważkim problemem dla imperium były bezustanne najazdy owych ludów.
Słynna Terakotowa armia niedaleko Xi'an to zaledwie część rozległego kompleksu mauzoleum wystawionego na cześć cesarza po jego śmierci. Armia Terakotowa odkryta została dopiero w roku 1974 roku przez chińskich rolników. Do dziś wiele obiektów nie zostało odkopanych w obawie przed uszkodzeniem ich przy kontakcie z nasyconą tlenem atmosferą. Los taki spotkał owych słynnych wojowników, którzy zaraz po odkopaniu pokryci byli zachowanymi do dziś malowanymi ornamentami. Farba, w zetknięciu ze świeżym powietrzem błyskawicznie zwietrzała.
Ekspansja terytorialna imperium
Imperialną stolicą było Xianyang, niedaleko miasta Xi'an. Ziemie sięgały od współczesnej prowincji Shaanxi na zachodzie, do Shandong na wschodzie.
Upadek dynastii
Te wielkie przedsięwzięcia Pierwszego Cesarza wymagały ogromnych nakładów. Siła robocza była rekrutowana na zasadach przymusu. Pieniądze do prowadzenia rozległych prac budowlanych pozyskiwano głównie z opodatkowania chłopstwa. Cztery lata po śmierci cesarza Shi cały kraj ogarnęły bunty chłopskie, wspierane i inicjowane przez świeżo wyruganą ze swoich dziedzicznych praw arystokrację feudalną.
Zmiany, reformy i gigantyczne prace związane z prawa, które wprowadziła, okazały się zbyt radykalne. Wojna domowa ogarnęła cesarstwo. W roku 206 p.n.e. jeden z przywódców chłopskich buntów, Liu Bang, ustanowił nową dynastię, która miała rządzić Chinami przez następne 400 lat.
W ten sposób idea zjednoczonego cesarstwa i cesarza rządzącego z mandatu Niebios znalazła kontynuację.
Poczet władców dynastii Qin
 |
Imię cesarskie: Shi Huangdì 始皇帝
Imię osobiste:Yíng Zhèng 嬴政
Lata panowania: 246–210 BC |
 |
Imię cesarskie: Èr Shì Huángdì 二世皇帝
Imię osobiste: Yíng Húhài 嬴胡亥
Lata panowania: 209–207 BC
|
 |
Imię cesarskie: Sān Shì Huángdì 三世皇帝
Imię osobiste: Yíng Ziyīng 嬴子嬰
Lata panowania: 207 BC |
Następny okres historyczny: dynastia Han
