Okres panowania dynastii Ming
W roku 1356 wybuchło kolejne powstanie chłopskie. Dowodził nim mnich buddyjski Zhu Yuanzhang. Powstanie przewalało się przez kraj przez dwanaście lat. W roku 1368 jego wojska zdobyły Pekin, a Zhu Yuanzhang ogłosił się pierwszym cesarzem dynastii Ming.
|
Míngcháo (明朝)
1368 - 1644
Okres zwany także po chińsku Míng-qīng-shí-qī 明清时期, czyli 'pełen pokoju i prosperity okres panowania dynasti Ming'. |
|
Przez pierwsze sto lat panowania dynastii Ming, jej imperium rozkwitało. Później nastąpił powolna degeneracja. Dynamiczny rozwój miał miejsce przede wszystkim w południowych i nadmorskich rejonach. Dynamicznie wzrastał handel zamorski, oraz wszelkiego rodzaju produkcja żywności, tkanin (w tym jedwabiu), porcelany. Ponieważ dynastia Ming była dynastią chińską (Yuan to Mongołowie), nastąpiło odrodzenie chińskiej kultury i sztuki, w tym wielki powrót do Buddyzmu i Taoizmu.
Czas rządów dynastii Ming oznaczał także większe zainteresowanie światem poza Chinami. Przejawiło się to nie tylko w przejmowaniu sąsiednich terytoriów, ale handlem i eksploracją. Za czasów panowania tej właśnie dynastii miały miejsce słnne wyprawy Zheng He. Mingowie nawiązali też liczne kontakty z Japonią.
Państwo Mingów podporządkowało sobie Mandżurię i Wietnam. W obliczy licznych zagrożeń z północy, zwłaszcza ze strony Mongołów, odnowiono i zmodernizowano Wielki Mur, dodając do niego wiele pomniejszych umocnień.
Upadek Dynastii Ming
Końcowe lata panowania dynastii Ming to okres powolnej degeneracji imperium. Każdy kolejny cesarz przerastał niekompetencją swojego poprzednika i włada stopniowo sama wchodziła w ręce nadwornych eunuchów. Arystokracja zawłaszczała tereny publiczne i przejmowała siłą tereny należące do niższych warstw społecznych. Zwiększano podatki i nakładano nowe. Katastrofy takie jak susze i powodzie, były przez rząd ignorowane, a lud nie mógł się spodziewać pomocy ze strony władz.
Następny okres historyczny: dynastia Qing
