Nauki Mencjusza

 

Mengzi (孟子) Powszechnie znany jako Mencjusz, zwany też mistrzem Meng. To jeden z najważniejszych interpretatorów nauk Konfucjusza.

 

  Mencjusz (Mèngzǐ, 孟子) żył w latach 371 do ok. 289 p.n.e., czyli u schyłku Okresu Walczących Królestw.

Nauki Mencjusza

   Mencjusz twierdził, że natura człowieka jest dobra (xing ben shan 性本善), jednak należy ją pielęgnować i rozwijać. Człowiek wg tej teorii jest z natury dobry, podstawy cnót moralnych mają charakter wrodzony, ale – znowu – należy ich strzec i rozwijać.

   Poniżej kilka najbardziej znanych maksym i powiedzeń Mencjusza. Większość z nich jest rozpoznawana w mowie potocznej nawet przez ludzi gorzej wykształconych.

Możesz wybrać dwie drogi: drogę bogactwa, zaniedbując cnotę dobroci (ren),
albo drogę ren, rezygnując z bogactwa.

Mędrzec nie obwinia nieba ani innych ludzi.
Przyczyn niepowodzeń szuka w sobie samym.
Zdanie to przekształciło się we chengyu 怨天尤人 (yuàntiānyóurén)
– winić każdego tylko nie siebie.

Niektórzy ludzie, góry, i inne rzeczy, które choć pochodzą z tego samego rodzaju, to wyróżniają się wielkością. Tak dzieje się z Konfucjuszem pośród innych nauczycieli, górą Tai (泰山) pośród pagórków. Ich natura jest taka sama, lecz skala wielkości już nie.