Nauki Mencjusza

Mengzi (孟子) Powszechnie znany jako Mencjusz, zwany też mistrzem Meng. To jeden z najważniejszych interpretatorów nauk Konfucjusza.

 

  Mencjusz (Mèngzǐ, 孟子) żył w latach 371 do ok. 289 p.n.e., czyli u schyłku Okresu Walczączych Królestw.

Nauki Mencjusza

   Mencjusz twierdził, że natura człowieka jest dobra (xing ben shan 性本善), jednak należy ją pielęgnować i rozwijać. Człowiek wg tej teorii jest z natury dobry, podstawy cnót moralnych mają charakter wrodzony, ale - znowu - należy ich strzec i rozwijać.

   Poniżej kilka jego najbardziej znanych słów i powiedzeń. Większość z nich jest rozpoznawana w mowie potocznej nawet przez ludzi gorzej wykształconych.

Możesz wybrać dwie drogi: drogę bogactwa, zanidbując cnotę dobroci (ren),
albo drogę ren, rezygnując z bogactwa.

Mędrzec nie obwinia nieba ani innych ludzi. Przyczyn niepowodzeń szuka w sobie samym.
Zdanie to przekształciło się we chengyu 怨天尤人 (yuàntiānyóurén) - winić każdego tylko nie siebie.

Niektórzy ludzie, góry, i inne rzeczy, które choć pochodzą z tego samego rodzaju, to wyróżniają się wielkością. Tak dzieje się z Konfucjuszem pośród innych nauczycieli, górą Tai (泰山) pośród pagórków. Ich natura jest taka sama, lecz skala wielkości już nie.