Okres Kaiyuan to czas rządów cesarza Xuanzonga.
|
Kāi yuán shèngshì (開元盛世)
Okres rozkwitu Kaiyuan 713–741 n.e.
|
|
Był on wnukiem Wu Zetiana, jednak swoje rządy wzorował na cesarzu Taizong. Okres niespotykanego wcześniej rozkwitu, jaki miał miejsce za jego rządów, był wynikiem światłych rządów, jakie roztoczył nad krajem.
|
Táng Xuánzōng (唐玄宗)
Cesarz Xuanzong (rządził 712–756)
dosł. Cesarz dynastii Tang (pierwszy znak) Xuanzong (imię tytularne nadane mu jako władcy.
|
|
Do administracji i zarządzania sprawami imperium zatrudniał on światłych ludzi, słuchał rad swoich ministrów i poświęcał się sprawom państwa. Przekładało się to na konkretne sukcesy. Swoją błyskawiczną reakcją na plagę szarańczy w północnej części kraju uratował poddanych przed klęską głodu.
W czasie jego rządów kraj nie był nękany wojnami, a życie mieszkańców było ustabilizowane i spokojne. Handel kwitł równolegle z rozbudową sieci transportowej, zwłaszcza w okolicy Wielkiego Kanału i jego południowego krańca mieszczącego się w mieście Yangzhou. To miasto u brzegów rzeki Jangcy przeżywało okres szczególnego rozkwitu.
Ówczesna stolica dynastii – Chang'an (obecnie Xi'an), stała się metropolią ściągającą do siebie kupców, uczonych i artystów zarówno z krajów ościennych jak i z samych Chin .
Jako ciekawostkę można tutaj wspomnieć, że ludzie żyjący pod władzą chińskich dynastii nie określali siebie jako Chińczyków, ale jako ludzi podległych danej dynastii. Poddani cesarscy nazywali siębie więc ludźmi Tang (Tangren 唐人).
