Pięciu Hegemonów
Okresu Wiosen i Jesieni

 

We wczesnych latach Epoki Wiosen i Jesieni państwo Zhou rozpadło się na ponad sto państw, państewek, które walczyły ze sobą o terytorium i inne zasoby. W tym czasie książę Huan z państwa Qi, książę Xiang z państwa Song, książę Wen z Jin, książę Mu z Wu oraz król Zhuang z Chu kolejno zyskiwali potęgę polityczną i znaczną przewagę nad sąsiednimi państwami. Stawali się hegemonami o decydującym wpływie na bieg wydarzeń.

Chūnqiū Wǔbà (春秋五霸 ) Pięciu Hegemonów Okresu Wiosen i Jesieni Wuba to dosł. Pięciu Hegemonów (taka nazwa używana jest w książkach historycznych w Chinach).

   W telegraficznym skrócie zmagania przebiegały tak:

   Qi było bogatym państwem położonym w miejscu gdzie leży współcześnie prowincja Shandong. Książę Huan, jego władca, przedsięwziął szereg reform wojskowych, politycznych i ekonomicznych, dzięki czemu jego państwo znacznie urosło w siłę.

   W roku 651 p.n.e. Huan zwołał na spotkanie władców wszystkich państw. Na zjeździe tym obecni byli posłańcy od Syna Nieba (tytularny władca Regionu, jednak bez realnej władzy). Spotkanie zakończyło się utworzeniem sojuszu i tym samym rozpoczęciem okresu hegemonii państwa Qi.

   W roku 632 p.n.e. państwo Jin pokonało Chu, przejmując jego wpływy na Równinach Centralnych, jak określano tereny zajmowane przez cywilizację chińską. Zmagania między tymi dwoma państwami trwały przeszło 100 lat, póki w końcu król Zhuang z Chu nie zniszczył armii Jin, stając się niekwestionowanym hegemonem.

   W tym czasie książę Mu z Qin rozszerzał swoje terytorium na zachód, a państwo Yue (obecnie prowincja Zhejiang na południe od Szanghaju) wchłonęło swojego długoletniego rywala państwo Wu. Wkrótce po tym, Gou Jian, król Yue, poprowadził swoje wojska na północ, stając się ostatnim z hegemonów Okresu Wiosen i Jesieni.

 

Równoległy okres historyczny: Dynastia Zhou
Kolejny okres historyczny: Okres Walczących Królestw, 475 p.n.e.–221 p.n.e.