Rewolty An Lushana
i Shi Siminga (安史之亂)

Ān-Shǐ zhī Luàn (安史之亂) Rebelia pod przywództwem An Lushan w okresie Tianbao za czasów dynastii Tang    An oraz Shi to nazwiska rodowe przywódców rebelii, zhi to partykuła gramatyczna. Luan to po chińsku tyle co bałagan, chaos, nieporządek, niepokój.

   W drugiej części swoich rządów, zwanych okresem Tianbao, cesarz Xuanzong, który doprowadził kraj do bujnego rozkwitu, popadł w obsesję na punkcie swojej ulubionej konkubiny o imieniu Yang Guifei (楊貴妃). Skutkiem tego zaniedbał swoich obowiązków władcy. Dwór, administracja cesarska oraz państwo szybko popadło w nieład, degradację i chaos. Stolicą cesarską rządził zdemoralizowany kuzyn owej nałożnicy, na co cesarz był zupełnie ślepy.
   Wtedy to niejaki An Lushan (703–757), dowodzący wcześniej większością cesarskich sił zbrojnych zbuntował się. W roku 14 okresu Tianbao (755 n.e.) An Lushan kontrolując armię 150 000 ludzi wszczął rewoltę pod pretekstem ograniczenia władzy Yang Guozhonga, kuzyna ulubionej konkubiny cesarza.
   Rebelianci szybko opanowali Luoyang, ówczesną wschodnią stolicę państwa. Tam An Lushan proklamował się Wielkim Cesarzem dynastii Yan.  W krótko po tym An Lushan zmarł, a jego następcą został Shi Siming.
   W roku 762 rebelia została stłumiona. Niemnie nadwyrężyła ona imperium Tang, którego rozwój ekonomiczny doznał nieodwracalnego uszczerbku, zwłaszcza na północy.
   Okres niepokojów An i Shi (安史之亂 – tak Chińczycy nazywają ten okres dziejów) przyczynił się do przesunięcia centrum rozwoju cywilizacji chińskiej na południe; był też początkiem powolnego upadku dynastii Tang.